Ik ken dit boek via the Burning Hell, die zelf héél kort in een hoofdstuk voorbij komen. ‘The Dadrock that made me a Woman’ is de autobiografie van Niko Stratis, een transgender vrouw die in Yukon (Canada) opgroeide in Yukon. De ‘dadrock’ uit de titel refereert aan muziek die je helpt, zoals je papa zou doen. Elk hoofdstuk beschrijft een stuk van haar leven en de muziek van een artiest die (emotioneel) aan die periode gekoppeld is.
Niko Stratis schrijft fantastisch maar een waarschuwing vooraf: het is geen vrolijke kost. Lomp machogeweld, alcoholisme, leegheid en verveling, de worsteling wat ze voelt en hoe ze zich voordoet, drang tot zelfvernietiging, het zit er allemaal stevig in.
De soundtrack van haar leven bestaat vooral uit artiesten waar ikzelf niet veel naar geluisterd heb; ik leefde zelf in de jaren negentig muzikaal een poosje onder een steen (zonder klagen overigens). Ik vond het wel heel leuk om artiesten zoals Wilco, The Wallflowers, Radiohead via haar intense beleving te ontdekken. Niet dat de muziek daarna bij mij bleef plakken overigens, maar dankzij dit boek heb ik wel:
- The Replacements weer eens uit de kast getrokken.
- De juiste ingang naar de muziek van Neko Case gevonden.
- En de laatste plaat van Waxahatchee aangeschaft.
Enfin, lees ook even deze mooie boekrecensie of nog beter: het boek zelf.