Ik moest er even inkomen, dit boek van Dostojewski. Het is zeker niet zijn meesterwerk, dit relaas over de hoofdpersoon die in Duitsland in het gezelschap van een generaal vertoeft. De generaal wil trouwen maar kan dat pas wanneer hij de erfenis van zijn grootmoeder krijgt. Alleen komt die onverwacht op bezoek, waarna ze fanatiek begint te gokken.
Toen de grootmoeder eenmaal in beeld kwam, was ik helemaal mee met dit boek. Toen ze weer verdween, haakte ik weer af: de stijl veranderde naar verleden tijd en alle personages gingen tot vervelens toe moeilijk doen. Kortom: ik blijf gemengde gevoelens bij dit boek houden.
Maar ik heb wél een liedje aan het gokgedrag van de grootmoeder overgehouden (al was het qua ritme gemakkelijker om er een man van te maken):
De speler
De speler speelt tegen de bank
met moed en wanhoop en met drank
Hij wil het liefst de slimste zijn
al vecht hij niet op zijn terrein
En hij verhoogt zijn inzet
Misschien dat hij het daarmee redt
Hij wordt het pand pas uitgezet
als hij zijn leven heeft verwed
De speler won in het begin
en hield zich daarna niet meer in
De kosten hoog, de kansen broos
De speler kikt op risico’s
En hij verhoogt..
De speler wordt hier goed onthaald
omdat hij toch uiteindelijk faalt
Hij wordt in dromen uitbetaald
waarna de bank de schuld verhaalt
En hij zet alles in op rood
De gladiolen of de dood
Het wiel spint, en de bal rolt
Wie weet of zijn hoofd direct rolt..